Zavazingo // org / Åžiirler ÅŸairler karabasanlar konuÄŸum olsun

Hayat. Sürükler ve bırakmaz rahat.

Bu akşam yanı perşembeden bahsediyorum malum saat 12 yi geçti bendeniz bir yolculuğa çıkıyorum, ilk sevdiğim trabzondan beni çok uzun bir süre ayrı bırakacağını düşündüğüm bir yolculuk. Hayat dedikya işte bırakmıyor rahat, şartlar ve yaşananların getirdiği olumsuzluklar bu kararı almama neden oldu.

Trabzon, gönül isterdi ki seni bırakmamak, ama lugat yetmiyor biliyorsun ve beni en çok sen anlıyorsun, anlıyorum benim bu kusurlarıma bakmıyorsun ve gösterdiğin anlayış şu anda eski odamdan görünen karadenizin sakinliği ile ortadadır.

Sen de, blogum, kısa bir süre seninle ilgilenemeyeceğim.

Kendime hayırlı yolculuklar dilerim. Pek akıllı bişey de değilim.

Ä°lk SevdiÄŸim

Kuvvet Mirayı bilenler bilir. Raffine ise:  Zamanında sagopa Kajmer in yanında yani kuvvetin aynasinda kendini yetiştirmiş bir rapçidir. Sonrasında toplama albüm olan kafileyi piyasaya sürerlerken (bknz. kuvvetin yanmasi) yaşanan bazı olaylar nedeniyle ayrılık gözüktü kuvvet mira ailesine, şimdi melankolia oldu. Sıçtılar yani. Pesimist olan Sagopa ya bu gün baktığımızda aşık ozan gibi maşallah. Neyse konumuza dönelim. Ben askerde olduğum süre içinde Raffine isimsiz Ep adlı bir çalışma yapmış. Dün nette gezerken rastlaştım. Hiç de fena değil. Zannedersem beatler zet e ait büyük ihtimal öyledir yani. Bunun haricinde size tavsiye edeceğim rapçiler mozole mirach ve sitem depresif, eski kuvvet mira elemanlari hakkaten on numara çocuklar. şimdi ben de size Raffinenin bildiğim son çalışmasını dinlemenizi tavsiye ediyorum

Bknz albüm kapağı:

Afiyet olsun. BiÅŸey deÄŸil.

Bu gün doÄŸdu üstad… Ä°ÅŸte bu gündan sonra bıraktı bize eserlerini bizzat.

Rahat değil duygularım hapsedilmiş kalbime

Ben getiremedim dile

Korktum kaçtım geriye

Bir adım daha atamam uçurum kenarı hediye

Ne diye bu korkaklık hangi kazama vesile

Ozan Meden:CafCaf

Kategori: Havuz Başı, Kalemsal, Ruhsal | Yorum Yok

Temel, bir gün tarlasından eve dönmektedir. Karadeniz bölgesinin sarp arazisindeki patikada ilerlerken, birden ayağı kayar ve yüzlerce metre derinlikteki uçuruma yuvarlanır. Can havliyle, uçurumdaki bir ağacın dalına tutunur. Aşağıya bakar, metrelerce derinlikte ve dibinde de sivri kayalar. Belki duyan olur da kurtarmaya gelir diye avazı çıktığı kadar bağırır:
-Çimse yok miiii!
Bir kaç kere daha bağırır. Sonunda, ta yukarılardan, gökten bir ses duyar:
-Ey kulum Temel! Düşüp ölsen ne var ki? Seni cennetime koyarım. Eğer emirlerimi yaptıysan, yasaklarımdan kaçındıysan, kul hakkı yemediysen hiç korkma!
Temel şöyle bi düşünür, emirlerden hemen hiçbirini yapmamış, yasakların neredeyse tamamını yapmış, kul hakkı desen sadece Fadime’nin hakkını ödeyemez. Başını kaldırıp, tekrar bağırır:
-Başka çimse yok miiii!

Birinci tekil halim her zaman ters tepti, sizli bizli daha isabetli
İkinci, iyilik endişesi gaddar eyledi, kalp sızım daha ölesi
Üçüncü, güler yüz, astarın ticari geleceği, yüzsüzlüğe özlem alameti
Dördüncü, haklıyken haksızsan sinir ganimetti, sakinlesmek ihtimali
Yok besinci arkası yarın silsilesi, sahte ilişkiler terbiyesi inlemesi
Derlemesi sağ bitirlen bir günün ertesi, yine isyankar hevesleri
Teşvik primleriyle vefatın sipariş edilesi, habercisi kıyametin alameti
Koyayım arka cebinize bizim köyün adresi, ismimin yazdigi agactan silin beni

Gel gör beni sinir neyledi, ellerim titrer, mum ışığında gölgemin yerinmesi
Gel gör beni zaafım neyledi, kendimi kendime anlatır oldum, ödüm harakiri

Az da olsa, özlediklerim ruhuma ecnebi, kaçak gözlerin tenime göçmen gibi
Yarıda bıraktım en sevdiğim yemeği, orucumu bozdum hemen bayram öncesi
Seyran caddesiydi eskisi, yenisi konmaz adresine en yakın maziye mesafeli
Gaf dağlarına tırmanan elin optimisti, kalp hazneme dil uzatır kasti
Pusuya düşürür, adı yok kendi anarşi, bu aralar ardındayım elime düşesi
Adem oğulları mustenasi müzesi, bir ben eksik içinde doner durur, nöbette ebesi
Nöbette küfür turizmi, tövbekar günahkarlar mabedi, tövbe ertesi dekolte hareketleri
Ben kimsem, her kime neyse, bahanesi, biz sadece düşünürüz iyiden işimize gelen gediği

Gel gör beni sinir neyledi, ellerim titrer, mum ışığında gölgemin yerinmesi
Gel gör beni zaafım neyledi, kendimi kendime anlatır oldum, ödüm harakiri

Ozan Meden:29.04.2006

Çocuk olabilmek en korkak halimde
Elma şekerine muhtaç olmadan
Oldum olası kaytardım ben Öte kalmış duygulardan
Tırnaklarımda izlerin vitamine muhtaç her halim
Derimde derin kalmış sinirlerim korkutur en sevdiklerimi
En sevmediklerimin eşitliğinde lodos keskini hıncım
Aslını sorarsan hünkarım esası yok en temelin
Bir fıkrada anlam kazandı kendileri bilirim
Haddizatında bilmediklerimdi başımı kaşıtan
Düşünürken aptallaştıren beni
Kokusu bilmediÄŸim teni
Yokuşunu çıkmadığım evi
Hatim etmeden ilk yaprağı
Doğrusunu bilmeden en yanlışıydı beni şaşırtan
Anlaşılan giderken sağda inmeye vaktim olmadı
Demek ki zamanım dolmadı hünkarım…

Ozan Meden:24.11.2005